Charmant opinie-artikel weer, jaren zestig geleuter over boze oude mannen die het arme proletariaat onderdrukken. Met een snufje reformatieretoriek, zónder de diepere kritiek daarin. Dat het Nederlands Dagblad niet meer exclusief gereformeerd is, moet schijnbaar betekenen dat we dit soort loze progressieve kritiek (die in andere vorm ook opgaat voor andere confessioneel gereformeerde kerken) moeten teruglezen in een krant die de Drie Formulieren van Enigheid nog in haar beginselverklaring heeft staan.
Als we anti-papisme in de krant moeten lezen, dan graag onderbouwd anti-papisme dat voortkomt uit Schrift en Belijden, en geen recycled Trouw-artikel.
